ഏകദൈവം

ഇന്ന് കത്തോലിക്കാസഭയിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും മൂലകാരണം ഒന്നാമത്തെ കൽപ്പന ലംഘിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാണ് എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടുപിടുത്തം. ഒന്നാമത്തെ കൽപ്പന ഇതാണ്, “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ് ഞാനാണ് ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവം നിനക്കുണ്ടാകരുത്.” വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണത്തിനു മുൻപ് എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളും പഠിച്ചിരിക്കേണ്ട പത്ത് കല്പനകളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഇതാണ്. ഈ കൽപ്പനയ്ക്ക് ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. ആദ്യം നമുക്ക് അത് അന്വേഷിക്കാം.

യഹൂദരും ക്രിസ്ത്യാനികളും മുസ്ലീങ്ങളും വിശ്വസിക്കുന്ന ഏകദൈവം എന്ന സങ്കല്പം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? അത് അന്വേഷിച്ചാൽ നമ്മൾ ചെന്നെത്തുന്നത് മൂന്ന് മതങ്ങളുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെ പിതാവ് എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന അബ്രഹാമിന്റെ മുൻപിലായിരിക്കും. യഹൂദരും ക്രിസ്ത്യാനികളും മുസ്ലിങ്ങളും വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ തമ്മിൽ അടിക്കുമ്പോഴും ഇവരുടെ വിശ്വാസത്തിൻറെ പിതാവ് ഒരാൾ ആണെന്നുള്ളത് ഒരു ട്രാജിക് കോമഡിയാണ്. ദൈവത്തിന് എല്ലാം സാധിക്കും എന്നാൽ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെയും മുസ്‌ലിങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ മാത്രം സാധിക്കുകയില്ല എന്ന് പരിഹാസരൂപേണ പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരനായ ഷൂസെ സരമാഗോ പറയുന്നുണ്ട്.
എബ്രഹാം ഏകദേശം എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു മെസൊപൊട്ടോമിയൻ ജിപ്സി ആയിരുന്നു. ഊർ എന്ന ജന്മദേശത്തു നിന്നും ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത സമൃദ്ധിയുടെ ഒരു പുതിയ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി എബ്രഹാം ഒരു യാത്ര തിരിക്കുന്നു. തോമസ് മൻ അറിയപ്പെടുന്ന അറിയപ്പെടുന്നത് നോബൽ സമ്മാന ജേതാവായ ജർമൻ സാഹിത്യകാരൻ എന്ന നിലയിലാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ മാജിക് മൗണ്ടൻ ലോകസാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കൃതികളിലൊന്നായി കരുതപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, ചരിത്രവും സാഹിത്യഭാവനയും മനശാസ്ത്രവും തത്വചിന്തയും കലർത്തി ഉന്നതമായ മറ്റൊരു കൃതി അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പേര് ജോസഫ് ആൻഡ് ഹിസ് ബ്രദേഴ്സ് എന്നാണ്. ജോസഫിനെ മുൻനിർത്തി പഴയനിയമത്തിലെ രഹസ്യങ്ങളെ അനാവരണം ചെയ്യാൻ തോമസ് മൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എങ്ങനെ എബ്രഹാം ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിൽ എത്തി എന്നതിന് തോമസ് മൻ തരുന്ന വിശദീകരണം ചരിത്രത്തോട് നീതി പുലർത്തുന്നതാണ് എന്ന് കരുതുന്നത് കൊണ്ട് അത് വിശദീകരിക്കാം.
ഭൂമിദേവി ആണ് ഏറ്റവും വലിയ ആരാധനയ്ക്കും ശുശ്രൂഷയ്ക്കും അർഹത എന്ന ചിന്തയോടെയാണ് എബ്രഹാം ഇതെല്ലാം ആരംഭിക്കുന്നത്, കാരണം അവൾ ഫലമൂലാദികൾ നൽകിക്കൊണ്ട് ജീവനെ പരിരക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉടനെ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നു ഭൂമിക്ക് ഇതിനെല്ലാം ആകാശത്തു നിന്നും മഴ വേണം. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, ശപിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും ശക്തിയുള്ള പ്രബലനായ സൂര്യനാണ് ആരാധനയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ യോഗ്യനെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ഒരുങ്ങി. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി പ്രബലനായ സൂര്യൻ പോലും അസ്തമിക്കും. ചന്ദ്രനാണോ, നക്ഷത്രങ്ങളാണോ, ആരാണ് സർവ്വശക്തൻ? ആ ജിപ്സി ചിന്തിച്ചു കുഴഞ്ഞു. അവസാനം അബ്രഹാം വലിയൊരു തിരിച്ചറിവിൽ എത്തുന്നു. ““Might they, high as they are, not have above them yet a Lord who directs their courses, the rising and setting of each? It would be ill suited for me, as a man, to serve them and not that which perhaps rules over them.” അബ്രഹാമിന് മുമ്പ് അതുവരെ ആർക്കും ഇത്രയ്ക്ക് വ്യക്തമായി ഏകദൈവം എന്ന വെളിപാട് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന അനേകം ദൈവങ്ങളുടെ അനേകം രീതിയിലുള്ള കഥകളായിരുന്നു. അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ഈ മനുഷ്യനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അബ്രഹാമിന്റെ ഈ കണ്ടുപിടുത്തം ദൈവത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ദൈവം തന്നോട് തന്നെ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ““Unbelievable, how well this clod of earth understands Me! Have I not begun to make a name for Myself through him? Truly, I will anoint him!”
അബ്രഹാം ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ദൈവം അബ്രഹാത്തെയും കണ്ടുമുട്ടുന്നു. ഇവരുടെ ബന്ധത്തിന് ആധാരം ഉടമ്പടിയും അനുഗ്രഹവുമാണ്. ദൈവത്തിൻറെ അനുഗ്രഹം മനുഷ്യന് കിട്ടണമെങ്കിൽ ഏകദൈവത്തെ മാത്രമേ ആരാധിക്കുകയുള്ളു എന്ന് മനുഷ്യൻ ദൈവവുമായി ഉടമ്പടി ചെയ്യണം. പിന്നീടുള്ള ഇസ്രയേലിന്റെ ചരിത്രം ദൈവവുമായുള്ള ഉടമ്പടിയുടെയും ദൈവം നൽകുന്ന അനുഗ്രഹത്തിന്റെതുമാണ്. എപ്പോഴൊക്കെ ഈ ഉടമ്പടി ലംഘിക്കപ്പെട്ടോ അപ്പോഴൊക്കെ രോഗത്തിന്റെയും യുദ്ധത്തിന്റെയും പലായനങ്ങളുടെയും ദൈവശാപം ഇസ്രയേലിനെ വേട്ടയാടി. അനുഗ്രഹങ്ങളുടെയും ശാപങ്ങളുടെയും ഈ ദൈവ ചരിത്രത്തിൽ പിന്നെ ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാമും പങ്കുചേർന്നു. എങ്കിലും ജൂത മതവും ഇസ്‌ലാം മതവുമാണ് ഏകദൈവ വിശ്വാസത്തോടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വസ്തത കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ആരായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവം? അനുഗ്രഹങ്ങളുടെയും ശാപങ്ങളുടെയും ന്യായവിധികളുടെയും ഒരു ദൈവത്തിൽ ക്രിസ്തു വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. മനുഷ്യൻറെ തലയിൽ ഒരു അഴുക്ക് പണ്ടാരമായ് അടിഞ്ഞുകൂടിയ ദൈവ രൂപത്തെ ക്രിസ്തു അലക്കി വെളുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. യഹോവ എന്ന ദൈവത്തിൻറെ നാമം യഹൂദർ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം ദൈവത്തിൻറെ നാമം വൃഥാ ഉപയോഗിക്കരുത് എന്ന കൽപ്പനയുടെ ലംഘനമാണ. അതുകൊണ്ടവർ ഭയത്തോടും വിറയലോടു കൂടി കർത്താവേ എന്ന് മാത്രം ദൈവത്തെ വിളിച്ചു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു ദൈവത്തെ വിളിച്ചത് സ്നേഹമുള്ള പിതാവേ എന്നാണ്. അതുവരെ ഒരു യഹൂദനും ദൈവത്തെ പിതാവേ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല. യഹൂദരെ സംബന്ധിച്ച് ദൈവത്തെ പിതാവേ എന്ന് വിളിക്കുക ഏറ്റവും വലിയ ദൈവദൂഷണം ആണ്.

സർവ്വശക്തൻ സർവ്വജ്ഞാനി സർവവ്യാപി തുടങ്ങിയ 99 പേരുകളാണ് ഇസ്ലാം ദൈവത്തിന് നൽകുന്നത്. ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും ദൈവത്തെ സർവ്വശക്തൻ എന്നോ സർവജ്ഞാനി എന്നോ വിളിച്ചിട്ടില്ല. ക്രിസ്തുവിനെ ദൈവം പെർഫെക്റ്റ് ആണ്, അവൻ പരിപൂർണ്ണൻ ആണ്. പരിപൂർണതക്ക് ശക്തിയോടും ജ്ഞാനത്തോടും അല്ല ബന്ധം, സ്നേഹവുമായിട്ടാണ് പരിപൂർണ്ണത ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പരിപൂർണമായതെന്തും ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് എൻ എസ് മാധവൻ എഴുതിയത് ഓർക്കുന്നു. പക്ഷേ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണത ഒട്ടും പേടിപ്പിക്കാത്തതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ പറയുന്നത് എൻറെ പിതാവ് പരിപൂർണ്ണൻ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരിപൂർണ്ണർ ആയിരിക്കുവിൻ.

ക്രിസ്തു ഒന്നാം പ്രമാണത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നോ? തീർച്ചയായും. പക്ഷേ അത് യഹൂദർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് പോലെ ആയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. ഒന്നാംപ്രമാണത്തെ കുറിച്ച് യാതൊരു കഥയും പറയാൻ ക്രിസ്തുവിനില്ലായിരിന്നു. പക്ഷേ ഒന്നാംപ്രമാണത്തെ പോലെതന്നെ പ്രധാനമായ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക എന്ന കല്പനയെ കുറിച്ച് പറയാൻ ക്രിസ്തുവിനു കഥയുണ്ടായിരുന്നു, നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ കഥ. കഥ സൂക്ഷിച്ചു വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, ക്രിസ്തു ഈ കല്പനയിൽ വലിയ ഒരു അട്ടിമറി നടത്തുന്നതായിട്ട്‌. ലേവ്യരുടെ പുസ്തകം പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം പതിനെട്ടാം വാക്യത്തിൽ ദൈവം പറയുന്നു, “നിന്റെ ജനത്തോട് പകയോ പ്രതികാരമോ പാടില്ല. നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക.” ഇതിൽ “നിന്റെ ജനം” വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. ഇതനുസരിച്ച് യഹൂദന്റെ അയൽക്കാരൻ എപ്പോഴും ഒരു യഹൂദൻ തന്നെയാണ്.കൽദായരോ ഹിറ്റായിക്കാരോ എന്തിന് സമരിയാക്കാരു പോലും അല്ല. യഹൂദ ഗോത്രത്തിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നവർ പാലിക്കേണ്ട നിയമങ്ങളാണ് ലേവ്യരുടെ പുസ്തകം നൽകുന്നത്. യഹൂദർ അവരുടെ സ്വന്തം ഗോത്രത്തിൽ മാത്രം പാലിക്കേണ്ട കല്പനയാണ് നിന്നെപ്പോലെ നിൻറെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക എന്നത്. ക്രിസ്തു ലേവ്യരുടെ ഈ പ്രമാണത്തെ അതിലംഘിക്കുകയും മറിച്ചിടുകയും ചെയ്യുന്നു. പൊതുവേ നല്ലവരായി കരുതിയിരുന്ന ലേവ്യനെയും പുരോഹിതനെയും കഥയിലെ വില്ലനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അയിത്തം കൽപ്പിച്ച് മാറ്റി നിർത്തിയിരുന്ന സമരിയാകാരനെ കഥയിലെ നായകനാകുമാക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രമാണം നൽകിയിട്ടുള്ള പുസ്തകത്തിൻറെ ഉടമകളായ ലേവ്യരെ തന്നെ പ്രമാണത്തിന്റെ ശത്രുക്കളായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കൂന്നതായിരിക്കും ഒരുപക്ഷേ കഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം.
എന്താണ് നല്ല സമരിയാക്കാരൻ കഥകൊണ്ട് ക്രിസ്തു ചെയ്യുന്നത്? സ്നേഹത്തെ അവൻ കല്പനകളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു, ഏറ്റവും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പായി അതിനെ മാറ്റുന്നു. കാരണം സ്നേഹത്തിന് ഒരിക്കലും ഒരു കല്പനയോ നിയമമോ ആകാൻ സാധിക്കുകയില്ല. സ്നേഹം കല്പനയായി മാറുമ്പോൾ അത് അതിൽതന്നെ വൈരുദ്ധ്യമായി മാറുന്നു. സ്നേഹത്തിന് സ്വന്തം ജനം അന്യജനം എന്ന് വേർതിരിവുകൾ അറിയില്ല. എന്തിനേറെ സ്നേഹത്തിന് കൽപ്പന എന്താണെന്നു പോലും അറിയില്ല. സ്നേഹം കൽപ്പനകളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. സ്നേഹം, സ്നേഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അസാധാരണതയിൽ, അപൂർവതയിൽ, വ്യത്യസ്തതയിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്നേഹം ഈ കഥയിൽ കല്പിക്കപ്പെടുകയല്ല, അതിന്റെ എല്ലാ വിസ്മയങ്ങളോടും കൂടി ആഘോഷിക്കപ്പെടുകയാണ്.

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക എന്ന ഒന്നാമത്തെ പ്രമാണം സ്വതന്ത്രമായ ദൈവസ്നേഹത്താൽ തന്നെ ലംഘിക്കപ്പെടണം. പഴയതെല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ നവീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നത് മനസ്സിലാക്കാതെ, നിയമങ്ങളെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൻറെ ഉടമയായ ക്രിസ്തുവിൻറെ ഹൃദയം സ്വന്തമാക്കാതെ നമ്മൾ ഇനിയും പുലമ്പികൊണ്ടിരിക്കുന്നു ഒന്നാം പ്രമാണം ലംഘിക്കപ്പെട്ടു എന്ന്. God is the silence of the universe, andman is the cry that gives meaning to that silence”എന്ന് എഴുതിയത് നിരീശ്വരവാദിയായ ഷൂസെ സരമാഗോ ആണ്. ചിലപ്പോൾ നിരീശ്വരവാദിക്കാണ് ഏറ്റവും നല്ല ദൈവദർശനം ലഭിക്കുന്നത്. നിയമത്തെയും കല്പനകളുടെയും ദൈവത്തിനു പകരം ക്രിസ്തു കണ്ടെത്തിയത് സ്നേഹത്തിന്റെ ദൈവത്തെ ആയിരുന്നു.

Advertisements

പ്രീയപ്പെട്ട ജിജോ,

പ്രീയപ്പെട്ട ജിജോ,
നിന്റെ ഭയമില്ലായ്മ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു ! സഭയിൽ നിന്റെ നിലപാടുകൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധം ഇപ്പോൾ കൂടുതലാണ്. ഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ് തത്വ ചിന്തയുടെ ലക്ഷ്യം എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത് സ്പിനോസയാണ്. പക്ഷെ, മനുഷ്യന് ഇത് സാധ്യമാണോ? എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണം എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭീതിയാണ്. ഒരു ചെറിയ ഭീതി നിനക്ക് നല്ലതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അതൊരു പക്ഷെ നിന്നെ ചില ആപത്തുകളിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചേക്കാം. അതിനല്ല , ഞാനിതെഴുതുന്നത്. നമ്മുടെ നിലപാടുകളെ നമ്മൾ തന്നെ ഒന്നു ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് നല്ലതാണ്.

നമ്മൾ രണ്ടു പേരും റോമിലെ ഏറ്റവും മികച്ച യൂണിവേഴ്സ്റ്റിയിൽ നിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങിയവരാണ്. ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയോടുള്ള നമ്മുടെ മൽപിടിത്തവും തണുത്തു വിറച്ച് നമ്മൾ യൂണിവേഴ്സ്റ്റിയിലേക്ക് പോയത് ഓർക്കുക. നമ്മുടെ ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷാ പഠനം മുതൽ യൂണിവേഴ്സറ്റി പഠനം വരെ പഠനം, താമസം, ഭക്ഷണം , ചികിത്സ എന്നിവക്ക് കപ്പൂച്ചിൻ സഭ എത്ര ലക്ഷം രൂപ ( യൂറോ) മുടക്കിക്കാണും ? ഇതെവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? മാസം തോറും നമുക്ക് കിട്ടുന്ന മാസ് money എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? യുക്തി വാദികളിൽനിന്നുമല്ല, ചിന്തകരിൽ നിന്നുമല്ല, സഭയുടെ തിന്മകളിൽ രോഷം കുലരായി പുറത്തു പോയ ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നല്ല. സഭയുടെ തിന്മകളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷമിച്ചു കൊണ്ട്, മരണാനന്തര ജീവിതം, ആത്മാക്കളുടെ മോചനം, ശുദ്ധീകരണ സ്ഥലം തുടങ്ങിയ കൊച്ച് കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന, പുരോഹിതനെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷനായി കാണുന്ന സാധാരണ വിശ്വാസമുള്ള മനുഷ്യർ മിച്ചം പിടിച്ച പണമാണ് നമ്മുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ യും പഠനചിന്തയുടെയും ആധാരം. These people of catholic church fed us.

ഇത് നമുക്ക് മറക്കാനാകുമോ? ഇവരുടെ സാധാരണ ഭക്തിയെ നമ്മുക്ക് തള്ളിക്കളയാനാകുമോ? ഞാനും നീയും ഷാജിയും പറയുന്നത് സാധാരണ മത വിശ്വാസികൾക്ക് മനസ്സിലാകുമോ? അവർക്ക് ഇന്നും ആശ്രയം വട്ടായിൽ അച്ഛനും കൃപാസനവും ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങളുമാണ്. ഇവരിൽ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമുണ്ട് . അഭ്യസ്തവിദ്യരായ എന്റെ സഹോദരങ്ങളുണ്ട്. ഇവർക്കാർക്കും എന്റെ പുസ്തകത്തിലെ തത്വ ചിന്തയൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാകുമോ? മതം നൽകുന്ന ചെറിയ ആശ്വാസങ്ങളുമായി ജീവിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യരെ നമ്മുക്ക് എന്തു മാത്രം കളിയാക്കാം ?

ആരാണ് നിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ വായിച്ച് അനുമോദിക്കുകയും ലൈക്ക് അടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ? അഭ്യസ്ത വിദ്യരും ചിന്താശീലരുമായ ഒരു മധ്യ വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടവർ. മതം കൂടാതെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നവരാണിവർ . പക്ഷെ, സഭയുടെ ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന മനുഷ്യർ ഇവരല്ല . മതവും പള്ളിയും പട്ടക്കാരും ജീവിത പ്രധാന ഭാഗമായി കരുതുന്ന ഒരു വലിയ വിഭാഗം സാധാരണ മനുഷ്യരുണ്ടിവിടെ. ബോബി അച്ഛനു സംഭവിച്ചു എന്നു നമ്മൾ കരുതുന്ന ദുരന്തം നമ്മുക്കും സംഭവിക്കുന്നില്ലേ , accessible only to an educated middle class?

ഞാൻ സംസാരിക്കുന്ന സാധാരണ വിശ്വാസികൾക്ക് രോഷമല്ല, നാണക്കേടാണുള്ളത്. ഈ സാധാരണ മനുഷ്യരുള്ള സഭയിൽ നമ്മൾ നടത്താൻ പോകുന്ന നവീകരണം എങ്ങനെയുള്ളതായിരിക്കണം ? നമ്മുടെ ഈ നവീകരണത്തിലും അപകടങ്ങളില്ലേ? യാതൊരു വൈകാരികതയക്കും സ്ഥാനമില്ലാത്ത ചിന്തയുടെ ഒരു മതമായിരിക്കുമോ അത്? മതത്തിന്റെ ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തിൽ ശ്വാസം മുട്ടിയ യൂറോപ്പ് സെക്കുലറിസത്തിലേക്ക് പോയി. ഇന്ന് ഈസെക്കുലറിസമാണ് യൂറോപ്പിനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്. ഒരു പുതിയ ക്രിസ്ത്യൻ സംസ്കാരം ഉണ്ടായാൽ ആ സംസ്കാരവും കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ എന്തായി തീരും! Every Civilization becomes a cage എന്ന് Max Webber നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാ പൗരോഹിത്യത്തെയും എതിർത്ത കമ്യൂണിസം തന്നെ സ്വയം ഒരു പൗരോഹിത്യം ആയി മാറിയെന്നും മതത്തെ തകർത്ത കമ്യൂണിസത്തിന് എന്നാൽ മതം നൽകുന്ന ആശ്വാസങ്ങളെ നൽകാനായില്ല എന്നും നിരീക്ഷിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആനന്ദ് ആണ്. ഇത്തരം ആപത്തുകളെ നമ്മൾ കണക്കിലെടുക്കേണ്ടേ?

ഈ പ്രാവശ്യം ബിഷപ്പുമാരെ ധ്യാനിപ്പിച്ചത് ആരാണെന്നറിയാമോ? ഫാദർ ഡാനിയേൽ പൂവണ്ണത്തിൽ ! ഇത് ഒരു ദുരന്തമല്ലേ? എന്ത് നവിനതയാണ് , എന്ത് പുതിയ ചിന്തയുടെ അത്ഭുതമാണ് ഡാനിയേൽ അച്ഛനു നൽകാനാകുക ? ഒരു അബ്സല്യൂട്ടി സത്തിൽ അഭിരമിക്കുന്ന അച്ഛനു എന്തു പുതുമയുടെ ജനലും വാതിലുമാണ് ബിഷപ്പുമാർക്ക് വേണ്ടി തുറന്നിടാനാകുക? ബിഷപ്പുമാർ ധ്യാനിക്കേണ്ടത് നിന്നെപ്പോലുള്ള യഥാർത്ഥ ദൈവശാസ്ത്രഞ്ജന്മാർ ഉയർത്തുന്ന വിമത ശബ്ദമാണ്. എന്നാൽ കുറച്ച് സാധാരണ മനുഷ്യർ ഡാനിയേൽ അച്ഛന്റെ ധ്യാനം കൂടി എന്തെങ്കിലും ആശ്വാസം കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ എതിർക്കാൻ ഞാനില്ല.

നിന്നെ എതിർക്കുന്നവരെ ഞാൻ എതിർക്കുന്നു. നീ സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തതിനെ ഞാൻ അനുകൂലിക്കുന്നു. നീ പ്രസംഗിക്കുന്നത് ജീവിക്കുന്ന ഒരു rare മനുഷ്യനാണ്. അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്ന നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയുടെ പരാഗരേണുക്കളാണ് . പക്ഷെ, നിനക്കറിയാം , സമരം എന്റെ വഴിയല്ല എന്ന്. എല്ലാ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരാൾക്കൂട്ടം ഒരു സത്യം വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ അത് വെറും മുദ്രാവാക്യമായി മാറുന്നു. Truth recedes to a whicper. I Sucpect the crowd.

ബിഷപ്പ് ഫ്രാങ്കോ വിഷയത്തിൽ എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചത് നീയല്ല. ഫേയ്സ്ബുക്കിൽ പോസ്റ്റുകൾ ട്രോളുകളും വിശകലനങ്ങളും കുത്തി നിറക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികളല്ല . എല്ലാ നാണക്കേടുകളും സഹിച്ച് ജോലി സ്ഥലത്തും പൊതു ഇടങ്ങളിലും മറ്റു മതസ്ഥരുടെ കളിയാക്കലും വിമർശനങ്ങളും സഹിച്ച് ഇപ്പോഴും പള്ളിയിൽ വരുകയും കുമ്പസാരിക്കുകയും എന്നെ കാണുമ്പോൾ സ്തുതി പറയുകയും ചെയ്യുന്ന സാധാരണ വിശ്വാസികൾ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു , തോൽപ്പിക്കുന്നു. ഈ മനുഷ്യരെ വേദനിപ്പിക്കുമെങ്കിൽ എന്റെ എല്ലാ രോഷവും പ്രതിഷേധവും ഞാൻ അടക്കി വെക്കുന്നു. വീണു കിടക്കുന്ന സഭയെ ചവിട്ടാനും തുപ്പാനും ഞാനില്ല. With all her sins, church is my mother. She feeds me.

മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ അമേരിക്കൻ ചികിത്സയുടെ ഒരു താത്വിക അവലോകനം

അമേരിക്കയിൽ പോയി ചികിത്സ നടത്തി മാത്രം ഭേദമാക്കാനാവുന്ന ഒരു അസുഖമാണ് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഉള്ളതെങ്കിൽ അദ്ദേഹം അവിടെ പോകുക തന്നെ വേണം. അതിന് അദ്ദേഹത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. ജീവൻ എല്ലാ വിധത്തിലും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി ആരോഗ്യവാനായിരിക്കണം. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമേരിക്കൻ ചികിഝ നമ്മുടെ മുൻപിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രിയ അവസ്ഥകളെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണം.

നമ്മൾ ഏത് വ്യവസ്ഥിതിയെയാണോ എതിർക്കുന്നത് ആ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ സഹായം പറ്റാതെയും ആ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഭാഗമായി മാറാതെയും ഇന്നത്തെ ഗ്ലോബൽ പൗരനു ജീവിക്കാനാവില്ല എന്നതാണ് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ചൈനയെ ആനുകൂലിക്കുകയും അമേരിക്കയെ എതിർക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ നേതാവിന് രോഗം വന്നാൽ ചൈനയെ അല്ല അമേരിക്കയെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. ഇവിടെയാണ് അമേരിക്കയെ അമേരിക്ക ആക്കിയ pragmatism എന്ന തത്വ ചിന്ത വിജയം നേടുന്നത്. പ്രഗ്മാറ്റിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രദാനപ്പെട്ട ആശയം ഇതാണ്:”Consider the practical effects of the objects of your conception.” പ്രായോഗികത ആശയ വാദത്തിനും തത്വ ചിന്തയ്ക്കും മുകളിൽ വിജയം നേടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ അമേരിക്കൻ ഉന്നത ചികിഝയ്ക്ക് പോകുന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയും നമ്മളോട് പറയുന്നത് പ്രാഗ് മാറ്റിസത്തിന്റെ വിജയമാണ്.

കുത്തക മുതലാളിത്ത രാജ്യമായ അമേരിക്കയുടെ ഒരു നന്മയിലേക്കും ഇത് വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ട്. പിണറായി വിജയൻ ചൈനയുടെ ഒരു വിമർശനായിരിന്നു കൊണ്ട് ചൈനയിൽ ചികിത്സിക്കാൻ പോകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതു നടന്നില്ല ന്നുവരും. ചൈന ഒരു ചൈനാ വിമർശന് സന്ദശനാനുമതി നൽകാറില്ല. എന്നാൽ അമേരിക്കയെ എതിർക്കുന്നവർക്കും അമേരിക്കയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും, യാതൊരു സെൻസറിംഗിനും അടിമപ്പെടാതെ. നോം ചോംസ്കി ഉദാഹരണമാണ്. ട്രംബിന്റെ വികൃത നഗ്ന പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച് അവിടെ പ്രതിഷേധിക്കാൻ സാധിക്കും. ഇത് ചൈനയിൽ നടക്കില്ല. എന്തിന് ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇൻഡ്യയിൽ പോലും നടക്കില്ല. മോദിക്കെതിരെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചാൽ പോലും ഇന്ന് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടും. ഭരണകൂടത്തെ എതിർത്തതിന് ചൈനീസ് കലാകാരൻ Ai Weiwei യുടെ വീടു പോലും ചൈന പട്ടാളം അടിച്ചു തകർത്തു. സാഹിത്യത്തിനുള്ള നോബേൽ സമ്മാനം നേടിയ LU xaiobo നെ പിടിച്ച് രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരനാക്കി . കസ്റ്റഡിയിൽ കിടന്നു തന്നെയായിരിന്നു 61- വയസ്സിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദാരുണ അന്ത്യം.

അത്യന്തികമായി നമ്മൾ എന്തിന്റെ നീയന്ത്രണത്തിലാണെന്നും മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ അമേരിക്കൻ ചികിഝ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഡോളറാണ് ഈ ലോകത്തെ ഭരിക്കുന്നത്. ഡോളറിനു ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാ ശാസ്ത്രഞ്ജൻ മാരെയും ബുദ്ധിമാൻ മാരെയും വിലക്കെടുക്കാൻ കഴിയും. ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക പരീക്ഷണശാലകൾ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും , ഏറ്റവും മികച്ച ചികിഝയും ജീവിത രീതിയും പ്രദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയും. അമേരിക്കയെ എതിർക്കുന്ന വരും ഡോളറിന്റെ മുൻപിൽ തല കുനിക്കും.

ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റ് സിറിയയുടെയും ഇറാക്കിന്റെ യും ഭൂരിഭാഗം കീഴടക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് ആൾക്കാരെ ഇവർ കൊന്നു. പുരാവസ്തു പ്രാധാന്യമുള്ള എല്ലാത്തിനെയും നശിപ്പിച്ചു. പ്രതിമകളെ തച്ചുടച്ചു പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനമുള്ള എല്ലാം അവർ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. പക്ഷെ . ബാങ്കുകളിൽ ചെന്നപ്പോൾ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന, അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റുമാരുടെ മുഖം അലങ്കരിക്കുന്ന, അമേരിക്കൻ മതത്തെയും മൂല്യങ്ങളെയും വാഴ്ത്തുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാചകങ്ങളുള്ള, മുതലാളിത വ്യവസ്ഥിതിയെ താങ്ങുന്ന ഡോളർ നോട്ടുകളെ അവർ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടുകയോ തുപ്പുകയോ ചെയ്തില്ല. ഒരു വിശിഷ്ട വസ്തു എന്നവണ്ണം അതിനെ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി അവർ കൊണ്ടു പൊയി.

എല്ലാ വ്യവസ്ഥിതി വ്യത്യാസങ്ങൾക്കും അപ്പുറം ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ആചാര വണക്കങ്ങളും സ്ഥീകരിച്ചു കൊണ്ട് ഡോളർ ഭരിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിക് തീവ്രവാദികളും നോർത്ത് കൊറിയൻ ഏകാധിപതികളും ഇൻഡ്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റുകളും ഡോളറിനെ ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ട്. ഡോളറിനെ എതിർക്കാൻ മാത്രം ബലം ഇവർക്കില്ല.

ചിന്തിക്കുന്നവർ

ചിലർ യാതൊരു മന:സാക്ഷി കുത്തുമില്ലാതെ അവരുടെ ചീത്ത പ്രവൃത്തികൾ ആവർത്തിച്ച് ചെയ്തിട്ട് യാതൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മട്ടിൽ സന്തോഷിച്ച് നടക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ അവർ ചെയിതുപോയ ചില പിഴകളോർത്ത് പരിതപിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ വാതിലുകളെല്ലാം കൊട്ടിയടച്ച് സ്വയംനിഷ്കാസിതരാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. A man in crirls is better than a man without conscience എന്ന വലിയ സത്യം ഇവരുടെ ജീവിതമാണ് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ദൊസ്തോവ്സ്കിയുടെ കാരമസോവ് ബ്രദേഴ്സ് എന്ന നോവലിലെ ഒരു കഥാപാത്രം അപരാധ ബോധം പിടിച്ചുലച്ച ജീവിതത്തിനുദാഹരണമാണ്. അന്നത്തെ റഷ്യയിലെ കുട്ടികളുടെ വിനോദം, സൂചികൾ കുത്തിയൊളിപ്പിച്ച അപ്പം പട്ടിക്കു കൊടുക്കുന്നതായിരിന്നു. അപ്പത്തിനോടൊപ്പം തിന്ന സൂചികൾ തൊണ്ടയിൽ തറച്ച പട്ടികൾ ചാകുന്നതു വരെ ഓടി നടക്കുമായിരിന്നു. പട്ടിയുടെ മരണ വെപ്രാളം കാണുന്ന കുട്ടികൾ ആർത്തു വിളിച്ച് ചിരിക്കും.

ഒരു ബാലൻ ഇതേ പോലെ കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്ന് സൂചിയുള്ള അപ്പം കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്നു. പട്ടിയുടെ മരണ വെപ്രാളം അവനെയും കൂട്ടുകാരെയും രസിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ, അന്നു രാത്രി മുഴുവൻ മരണ വെപ്രാളം പിടിച്ച് ഓടുന്ന ആ പട്ടിയെ അവൻ സ്വപ്നം കാണുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കലും ഉറങ്ങാനോ, ഉണ്ണാനോ കഴിയാനാവാത്ത വിധത്തിൽ അവൻ കിടപ്പായി പോകുന്നു. അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ പല ഉപായങ്ങളും കള്ളങ്ങളും പലരും പയറ്റി നോക്കി. പക്ഷെ, പട്ടിയെ കണ്ടെത്തി അതിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും സൂചികൾ എടുത്തു മാറ്റാതെ അവനു രക്ഷയില്ല. അവസാനം മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ അപ്പനോട് പറയുന്നു, “എല്ലാ ദിവസവും പള്ളിയിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ സെമിത്തേരിയിൽ കാണാൻ വരണം. എന്റെ കുഴിമാടത്തിന്റെ മുകളിൽ അപ്പക്കഷണങ്ങൾ വിതറണം. അതു തിന്നാനായി വരുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം ഞാനെന്റെ കുഴിമാടത്തിൽ കിടന്ന് കേൾക്കും.”
ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ ഒരു വിനോദം ജനുവരി മാസത്തിൽ കടപ്പുറത്തു കൂടെ ദേശാടനം ചെയ്യുന്ന തുമ്പികളെ ആഞ്ഞിലി കൊണ്ട് എറിഞ്ഞ് വീഴ്ത്തുന്നതായിരിന്നു ഏറ്റവും കൂടുതൽ തുമ്പികളെ വീഴ്ത്തുന്ന വനായിരിന്നു ഹീറോ. ഞങ്ങളുടെ കടപ്പുറം തുമ്പികളുടെ ഒരു ശ്മശാനമാണ്. മറ്റൊരു വിനോദം ഞണ്ടിനെ പിടിച്ച് മണ്ണെണ്ണ നനച്ച തുണി അതിന്റെ പെട്ടിയിൽ ചുറ്റി തീ കൊളുത്തിവിടുന്നതായിരിന്നു. ബാല്യത്തിന്റെ ചില ക്രൂര വിനോദങ്ങൾ.

നിഷ്ക്കളങ്കത അത്ര വലിയ കാര്യമാണോ? ചിന്തയില്ലായ്മയാണോ ഈ നിഷ്ക്കളത എന്നു വാഴ്ത്തിപ്പാടുന്ന കാര്യം? നിഷ്ക്കളകത പലപ്പോഴും നമ്മൾ നമ്മളിൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒന്നല്ല, മറ്റുള്ളവരിൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. നീ ഒരു നിഷ്ക്കളങ്കനാണ് എന്നു പറയുമ്പോൾ നിനക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ബോധമില്ലാത്തവനാണ് എന്ന അർത്ഥം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പ്രാവുകളുടെ നിഷ്ക്കളങ്കത മാത്രം പര്യാപ്തമല്ലന്ന് ക്രിസ്തു മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ സർപ്പങ്ങളെ പ്പോലെ വിവേകികളുമായിരിക്കണം എന്നവൻ പറയുന്നു. ശുദ്ധരും നിഷ്ക്കളങ്കരുമായ മനുഷ്യർ വരുത്തിത്തിർക്കുന്ന വിപത്തുകൾ വലുതാണ്. തിന്മയുടെ ഉത്ഭവം അന്വേഷിക്കുന്ന കീർക്കേഗാർഡ് ചെന്നെത്തുന്നത് നിഷ്കളങ്കതയിലാണ്. ആദത്തിന്റെയും ഹവ്വ യുടെയും നിഷ്ക്കളങ്കതയെയാണ് പിശാച് ചുഷണം ചെയ്യുന്നത്. നിഷ്കളങ്കതയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നവനാണ് പിശാച് എന്നു പറയാം. പലപ്പോഴും തിന്മയുടെ തന്ത്രങ്ങളിൽ വീണു പോകുന്നതാണ് നിഷ്കളങ്കത. അതു കൊണ്ട്, “innocence is ignorence” എന്ന് കീർക്കേഗാർഡ് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇതിനു പ്രതിവിധിയെന്നവണ്ണം കീർക്കേഗാർഡ് പറയുന്നു, “more the conscions, more the life.” ക്രിസ്തു പിശാചിന്റെ പ്രലോഭനത്തിൽ വിഴുന്നില്ല. പിശാചിന്റെ തന്ത്രങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അറിവ് അവനുണ്ടായിരുന്നു.ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ടാകാനാണ് എന്നു പറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ബോധ തലങ്ങളെ അഗാധമാക്കുന്ന ജ്ഞാനം പകരാനാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആവശ്യ.

വാസ്തവത്തിൽ ഏതു തരം നിഷ്കളങ്കതതയാണ് ക്രിസ്തുവിനുണ്ടായിരിന്നത്? യഥാർത്ഥമായ നന്മ നിറഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കത എന്താണെന്നു പറയാൻ സിമോൺ വെയിലല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തകയില്ല. വാസ്തവത്തിൽ ഏതു തരം നിഷ്കളങ്കതയാണ് ക്രിസ്തുവിനുണ്ടായിരിന്നത്? യഥാർത്ഥമായ നന്മ നിറഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കത എന്താണെന്നു പറയാൻ സി മോൺവെയിലല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തയില്ല. സി മോൺ വെയിൽ നിഷ്കളങ്കതയുടെ ദാർശനികത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, “To be innocent is to bear the weight of the entire universe. It is to throw away the counter weight.” ഹെർക്കുലിസ് ഭൂമിയെ തോളിൽ താങ്ങി നിർത്താനായി counter weight ഉപയോഗിക്കണം. നിഷ്കളങ്കൻ ഒരു ഹെർക്കുലിസല്ല. യാതൊരു പ്രതിരോധവുമില്ലാതെ മുഴുവൻ ഭാരവും നെഞ്ചിലേറ്റി തകർന്നടിയുന്നവനാണ്. ഇത് ക്രിസ്തു വല്ലാതെ മറ്റാരാണ്? സിമോൺ വെയിൽ നിഷ്ക്കളകതയിലേക്ക് കൂടുതൽ വെളിച്ചം പകരുന്നു, “An innocent being who suffers sheds the light of salvation upon evil. Such a one is the visible image of the innocent God. That is why a God who loves man and a man who loves God have to suffer.”

ആരാണ് ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിലേറ്റിയത് ? അവർ എന്താണ് ചെയ്യുന്ന തന്നറിയാത്ത അവർ.
ക്രിസ്തു പിതാവിനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു അവരോട് ക്ഷമിക്കണമെന്ന്. എന്താണ് ത്നവർ ചെയ്യുന്ന തറിയാത്ത മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ചുറ്റും കൂടി വരുന്നു. ക്വറി മുതലാളിമാരും ഭൂമാഫിയക്കാരും മണൽ കടത്തുകാരും വനം വെട്ടിത്തെളിക്കുന്നവരും കൊള്ള ലാഭത്തിനു വേണ്ടി മാരകമായ കീടനാശിനികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നവരും അറിയുന്നില്ല അവർ വരുത്തി കൂട്ടുന്ന വിപത്ത് എന്താണെന്ന് . ഇവരോട് ക്ഷമിക്കരുതെന്നായിരിക്കണം നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന.

ചിന്താശൂന്യർ പെരുകി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ , Robert Musil തന്റെ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കുന്നത് ഏറ്റവും സത്യമായി മാറുന്നു: Thinking is our greatest moral responsibility.” നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെ വിശഖലനം ചെയ്യാനും വിലയിരുത്താനുമുള്ള കഴിവാണ്. നമ്മളെ മറ്റു ജീവികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നത്. ഈ വ്യത്യസ്തതയെ ജീവിതാതെ പോകുമ്പോൾ നമ്മൾ വെറും വെജിറ്റേഷൻ ആയി മാറുന്നു. യാതൊരു കഥയുമില്ലാത്ത മനുഷ്യരായി മാറുന്നു. അജ്ഞത അത്ര വലിയ തിന്മയല്ല പക്ഷെ, അജ്ഞതയും അധികാരവും കുടിച്ചേരുമ്പോൾ അത് മാരക വിഷമായി മാറും. 21 lessons for 21 century എന്നെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രശസ്ത സാമുഹ്യ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ Yuval Noah പറയുന്നത്, “We should never underestimate human stupidity. Both on the personal and on the collective level, humans are prone to engage in self-destructive activities.”

നമ്മുടെ മത സംസ്കാരിക രാഷ്ട്രിയ മേഖലകളിൽ നിന്നും തിരോഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിന്തയെ തിരിച്ചു പിടി ക്കാതിരിന്നാൽ നമ്മൾ വലിയ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിപതിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. തത്വചിന്താപരമായ തെരെഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നമ്മൾ നടത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തത്വചിന്താപരമായ തെരഞ്ഞടുപ്പ് മനസ്സിലാക്കാൻ ഫിലിപ്പ് ഗുഡ് ചൈൽഡിന്റെ നിരീക്ഷണം സഹായിക്കും, philosophical choice is to prefer the good above being, thought and conscience above the life of the body.” വികാരം പോലും സ്ഥായിയായി മാറുന്നത് ചിന്ത അതിനെ അഗാധമാക്കുമ്പോഴാണ്. എല്ലാ ഭരണകൂടങ്ങളും ഏകാധിപതികളും ഏറ്റവും ഭയക്കുന്നത് ചിന്തിക്കുന്നവനെയാണ്. ചിന്തിക്കുന്നവനെ വേട്ടയാടി ഇല്ലാതാക്കി ബാക്കിയുള്ള സ്തുതിപാടകരുടെ നടുവിൽ വാഴാൻ എല്ലാ ഏകാധിപതികളും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സുധാ ഭരധ്യജ, ഗൗതം നവ് ലാഖ , വെർണോൺ ഗോൺസാൽവസ്, അരുൺ ഫെറയ് റ, വരവര റാവു, ഫാദർ സ്റ്റെൻ സ്വാമി എന്നിവരെ ഫാസിസ്റ്റ് ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇൻഡ്യൻ ഭരണകൂടം അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഫാസിസ്റ്റ് മനോഭാവങ്ങളെ പ്രതിഷേധിച്ചതിനാണ് ഇവരെ കള്ളക്കേസിൽ കുടുക്കി തുറുങ്കിലടച്ചത്. സുപ്രീം കോടതി ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തിനെ തീരെ ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് നടത്തിയ പ്രസ്താവന അർത്ഥവത്താണ് , Dissent is the safest value of democracy, if dissent is not allowed democracy will burst under pressure.” Dissent ചിന്തിക്കുന്നവന്റെ സവിശേഷ സ്വഭാവമാണ്. ഇതു കൊണ്ടാണവർ എല്ലാ മുതലാളിത്തത്തെയും ഫാസിസത്തെയും ഏകാധിപത്യത്തെയും തടയുന്നത്.

How to be Impersonal 

Our misfortune lies in being personal or persons. We take everything personally and we cannot do the good we intent, all because we are persons. We came to this world as persons. That doesn’t mean that we should go out of this world as persons. God created us but we should decreate ourselves, then we become impersonal. Jesus said, “Be perfect as my heavenly father is perfect.” Jesus’ God was neither almighty nor force. He is perfect, perfection is impersonal, just like good and beauty. Jesus said, ‘God alone is good’ because he is perfectly impersonal or in him the difference between personal and impersonal is erased. Can evil be impersonal? Evil doesnt have a positive existence. God is and evil is not.

We are not really good. We are persons, a mixture of good and evil. The good we have is not actually good. It may be impaired by lack of visions, sullied by selfishness. The good we do also can be marred by various unconscious desires. Desire saturates every good. So, an intended good can become performed evil. It is quite true that “God alone is good.”

We cannot become perfectly evil either. Hitler considered to be the personification of evil. But he was good to someone, perhaps to his own party men, to some intimate Generals. At least he was good to his wife. More than all, He had an undeniable good thing: The life. Hitler took the life of millions of Jews. Now, can we kill Hitler? Then we are doing the same evil that Hitler did, destroying the life. Persons can be evil. But life is impersonal and undeniably good. 

Life somehow makes everyone good. Even in the most evil peron, life sparkles. “Our mutual Friend” is a minor novel of Charles Dickens. But Philosopher Deleuze uses it extensively to expound his theory of vitalism. 

A disreputable man, a rogue, held in contempt by everyone, is found as he lies dying. Suddenly, those taking care of him manifest an eagerness, respect, even love, for his slightest sign of life. Everybody bustles about to save him, to the point where, in his deepest coma, this wicked man himself senses something soft and sweet penetrating him. But to the degree that he comes back to life, his saviors turn colder, and he becomes once again mean and crude. Between his life and his death, there is a moment that is only that of a life playing with death.

In another example, Deleuze calls attention to very small children, as yet unformed as individuals, who all tend to resemble one another except in their singularities, a smile, a gesture. “Through all their sufferings and weakness, [they] are infused with an immanent life that is pure power and even bliss”

How to be impersonal? Rajchan says we should recognize what we share in our singularities, that what is common is impersonal and what is impersonal is common.” So, relation with others must be based not in identification or recognition but in encounter and new compositions formed by saying “yes” to what is singular and impersonal in living!

Truth, beauty and good in themselves are impersonal. When I conclude 2+2=4, this truth is not mine. I am just proving an universal and impersonal truth. But when I write 2+2=3, this wrong is mine. Wrong is ours because it is personal. One cannot invent truth. Truth is often discovered and this truth makes us impersonal. “Truth will set you free,” says Jesus.

Being impersonal is perhaps the best way to grow old. As we grow older, our personalities must dissolve into impersonality. Beltrant Russell died in a a ripe old age with the credentials of a great philosopher and mathematician. In his essay, ‘How to Grow Old’, Russell tells that best learning curve is to be impersonal,

Make your interests gradually wider and more impersonal, until bit by bit the walls of the ego recede, and your life becomes increasingly merged in the universal life. An individual human existence should be like a river small at first, narrowly contained within its banks, and rushing passionately past boulders and over waterfalls. Gradually the river grows wider, the banks recede, the waters flow more quietly, and in the end, without any visible break, they become merged in the sea, and painlessly lose their individual being.

It’s painful in the beginning to let go our personal interests. But it’s the best way to learn to die since death is a complete letting go. There are people who refuse with all their might to let go. They often inherit miserable death. Russell continues to meditate on the gift of impersonal death,

The man who, in old age, can see his life in this way, will not suffer from the fear of death, since the things he cares for will continue. And if, with the decay of vitality, weariness increases, the thought of rest will be not unwelcome. I should wish to die while still at work, knowing that others will carry on what I can no longer do, and content in the thought that what was possible has been done.

തിരുത്തപ്പെടുന്ന ഭൂതകാലം

ബോർഗസ്സ്, ” ഐതീഹ്യം ” എന്ന പേരിൽ എഴുതിയ ഒരു കഥയാണിത്,
ആബേലിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം കായേനും ആബേലും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നു. മരുഭൂമിയിലൂടെ നടന്നു പോകുകയായിരിന്ന അവർ അകലെവച്ചു തന്നെ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവർ നല്ല പൊക്കമുള്ളവരായിരിന്നു. സഹോദരന്മാർ നിലത്തിരിന്നു, തീ കൂട്ടി, പിന്നെ ഭക്ഷിച്ചു. കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവർ നിശബ്ദരായിരിന്നു, ദിവസം മുഴുവനും ജോലി ചെയ്ത് ക്ഷീണിച്ച് അവശരായവരെപ്പോലെയായിരിന്നു അവർ രണ്ടു പേരും. ആകാശത്ത് ഇനിയും പേരിട്ടില്ലാത്ത നക്ഷത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തീവെളിച്ചത്തിൽ ആബേലിന്റെ നെറ്റിയിലുള്ള കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടായ മുറിപ്പാട് കായേൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കായേൻ വായിലേക്ക് വയ്ക്കാൻ തുനിഞ്ഞ ഭക്ഷണം താഴെയിട്ടു. അവന്റെ പാതകത്തിന് മാപ്പ് ചോദിച്ചു.
“എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നീയെന്നെ കൊന്നോ അതോ ഞാൻ നിന്നെ കൊന്നോ?”
ആബേൽ മറുപടിയായി പറഞ്ഞു,
“നമ്മൾ ഇതാ ഇവിടെ രണ്ടു പേരും, പഴയതുപോലെ.”
“നീയെന്നോട് ക്ഷമിച്ചെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ ശരിക്കും തോന്നുന്നു.” കായേൻ പറഞ്ഞു.”മറക്കുക എന്നാൽ പൊറുക്കുക എന്നാണ്. എന്നാലാവുന്ന വിധത്തിൽ ഞാനും മറക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.”
“ശരിയാണ്,” ആബേൽ പറഞ്ഞു, ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്,
“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, കുറ്റബോധം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം പാപമുണ്ട്.”

കഥയുടെ അവസാനം ആബേൽ പറയുന്ന, “കുറ്റബോധം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം പാപമുണ്ട്” എന്നത് കുറ്റത്തിന് വിധേയനായവൻ കുറ്റം ചെയ്തവനോട് പറയുമ്പോൾ മാത്രം ശരിയാകുന്ന ഒരു കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആരോടാണ് ഞാൻ ക്ഷമിക്കേണ്ടത് ? എന്ന ആഴമുള്ള നിഷ്ക്കളങ്കത അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ആബേൽ നിൽക്കുന്നു. ആ നിഷ്ക്കളങ്കതയുടെ പരുക്ക് മാത്രം പേറിക്കൊണ്ട് കായേൻ നടന്നു പോയിരിക്കണം, സ്വതന്ത്രനായി.
മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും അസ്തിത്വപരമായ പ്രശ്നം എങ്ങനെ ഭൂതകാലത്തെ തിരുത്താം എന്നുള്ളതാണ്. അതിനുള്ള ശേഷിയില്ലായ്മയെയാണ് എല്ലാ ദുരന്തകാവ്യങ്ങളും ഇതിവൃത്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ബലരേഖകളിൽ പിണഞ്ഞു വീണ ഗ്രീക്ക് വീരന്മാരെല്ലാം അവരുടെ ഭൂതകാലത്തെ കൂടുതൽ കെട്ടുപിണഞ്ഞതാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഹോമറിന്റെ ഇലിയഡിന്റെ യഥാർത്ഥ നായകൻ, യഥാർത്ഥ ഇതിവൃത്തം ബലമാണ്. “കരുത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്ന മനുഷ്യനും, അത് അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യനും ഒരു പോലെ കരുത്തിന്റെ മുൻപിൽ തോറ്റു പോകുന്നു. അതിന്റ പ്രഹരമേറ്റ് മനുഷ്യന്റെ ശരീരം ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നു.” സിമോൺ വെയിലിന്റെതാണ് ഈ നിരീക്ഷണം.

ആരോ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരിന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ ഇവിടെ ആരുമില്ല. യുദ്ധത്തിന്റെ ഹിംസ നിറഞ്ഞ കാഴ്ച വ്യതിയാനത്തിലേക്കാണ് ഇലിയഡ് നമ്മളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നത്.
“….. കുതിരകൾ
ശൂന്യമായ രഥങ്ങളെ സൈന്യങ്ങളുടെ ഇടയിലുടെ
വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി. അവരുടെ
ആഢ്യന്മാരായ സാരഥികൾക്കായി കേണുകൊണ്ട്.
എന്നാൽ അവരിവിടെ നിലത്തടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു,
ഭാര്യമാർക്കെന്നതിനേക്കാൾ കഴുകന്മാർക്ക്
പ്രിയപ്പെട്ടവരായി.”

അക്കില്ലസ്, ഹെക്ടറിനെ കൊല്ലുന്നത് വിവരിക്കുമ്പോഴാണ് യുദ്ധക്കളം നിറഞ്ഞാടുന്ന ശക്തിയുടെ പ്രചണ്ഡത നമ്മളെ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്നത്.
“പ്രിയാമിന്റെ ഉജ്ജ്വലനായ മകൻ യാചനയുടെ
വാക്കുകളിൽ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു.
പക്ഷെ അവന് ലഭിച്ചത് നിഷ്ഠൂരമായ മറുപടിയായിരിന്നു. അവൻ സംസാരിച്ചു.
അപരന്റെ മുട്ടുകളും ഹൃദയവും തോറ്റു നിന്നു.
കുന്തം താഴെയിട്ട്, അവൻ മുട്ടുകുത്തി നിന്നു,
തന്റെ കൈകൾ വിരിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട്.
അക്കില്ലസ്, മൂർച്ചയേറിയ അവന്റെ വാള് ഊരിയെടുത്തു കഴുത്തിനും ഹൃദയത്തിനും ഇടയിലൂടെ കുത്തിയിറക്കി.
ഇരുതലമൂർച്ചയുള്ള വാൾ മുഴുവനായും ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ഹെക്ടർ, തല പതിച്ച് നിലത്തു വീണു, കറുത്ത രക്തം കുത്തിയൊഴുകി, ഭുമിയെ നനച്ചു കൊണ്ട്.

ശക്തി, അതിന്റെ ഇരകളോടെന്ന പോലെ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നവനോടും യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും കാണിക്കുന്നില്ല. ഇരകളെ തകർക്കുമ്പോൾ, ഉപയോഗിക്കുന്നവനെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ ആരും ഇത് സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല. ഇലിയഡ്, മനുഷ്യകുലത്തെ കീഴടക്കിയവരെന്നും കീഴടക്കപ്പെട്ടവരെന്നും വേർതിരിക്കുന്നുമില്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു സമയത്ത് കരുത്തിനു മുൻപിൽ തല നീട്ടിക്കൊടുക്കാത്ത ആരും തന്നെ ഇലിയഡിൽ ഇല്ല. ആരാണോ കരുത്തിന്റെ പരാക്രമത്തെ അളക്കുകയും എങ്ങനെ അതിനെ ബഹുമാനിക്കാതിരിക്കാം എന്നു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ, അവൻ മാത്രമേ നീതിക്കും സ്നേഹത്തിനും ജന്മം നൽകുന്നുള്ളു എന്ന് സിമോൺ വെയിൽ എഴുതുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ മുൻനിർത്തിയാണ്.

ബോർഗസ്സിന്റെ ഐതീഹ്യം സത്യമാകുന്നത് ക്രിസ്തുവിനു ശേഷമാണ്. ക്രിസ്തുവിനു ശേഷം വെറുപ്പിന്റെ എല്ലാ ഭൂതകാല കഥകളും മാറ്റി എഴുതപ്പെടേണ്ടത് തന്നെയാണ്. പാപത്തെ ഓർത്തു വയ്ക്കാനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കഴിവില്ലായ്മയിൽ വിശ്വസിക്കുക വഴി നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തെ തിരുത്താം എന്ന് ക്രിസ്തു മനസ്സിലാക്കുന്നു. ദൈവം പാപത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് മറന്നു കൊണ്ടാണ്. തിന്മ ഓർമ്മ അർഹിക്കുന്നില്ല. പാപത്തെ വിശ്വസിക്കാത്ത സ്നേഹത്തിൽ ഉറച്ചുനിക്കുക, കരുത്തിനെ ആരാധിക്കാതിരിക്കുക, ശത്രുവിനെ വെറുക്കാതിരിക്കുക, ദൗർഭാഗ്യവാനെ പുച്ഛിക്കാതിരിക്കുക. ഇതൊക്കെയാണ് ഭൂതകാലത്തെ മോചിപ്പിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ. ഇലിയഡിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സുവിശേഷങ്ങൾ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. മനുഷ്യന്റെ തുന്നലിടാനാവാത്ത വേദനയുടെ ആഴഞ്ഞെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന സുവിശേഷങ്ങൾ എല്ലാ ദുരന്തകാവ്യങ്ങൾക്കും പുതിയൊരു അർത്ഥം നൽകുന്നുണ്ട്. ഇലിയഡിനു ജന്മം നൽകിയ അതേ ഗ്രീക്ക് ധീഷണത സുവിശേഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലും പ്രവൃത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഇലിയഡിലെ ദൈവം സഹനത്തെ അക്രമത്തെ മാറ്റുമ്പോൾ സുവിശേഷത്തിലെ ദൈവം അക്രമത്തെ സഹനമാക്കി മാറ്റുന്നു എന്ന വ്യത്യാസമുണ്ട്. “കള്ളങ്ങളുടെ പടച്ചട്ട അണിയാത്ത മനുഷ്യൻ കരുത്തിന്റെ രൗദ്രത അനുഭവിക്കുന്നത് അവന്റെ ആത്മാവിൽ തന്നെയാണ്. അവന്റെ ആത്മാവിനെ ഇത് മലിനമാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ഇത് കുത്തിത്തുറക്കുന്ന മുറിച്ചുകളിൽ നിന്നും ഒന്നിനും അവന്റെ ആത്മാവിനെ രക്ഷപ്പെടുത്താനാവില്ല.” എന്നും സിമോൺ വെയിൽ തിരിച്ചറിച്ചറിയുന്നു. “എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തു കൊണ്ട് നീയെന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു ” എന്ന നിലവിളി ഇതിന്റെ സാക്ഷ്യമാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവും ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സും

വിശ്വാസവും അവിശ്വാസവും ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ടാണ് ദൈവം ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിലനിൽപ്പ് വിശ്വാസിയെ ആശ്രയച്ചിരിക്കുന്നു. കാരണം പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരുവെർച്ചൽ റിയാലിറ്റി ആണ്. വാസ്തവവും ആവാസ്തവവും പൂർണവും അപൂർണ്ണവും സാങ്കൽപീകവും യാഥാർത്ഥ്യവും ആകാൻ കഴിയുന്നതാണ് ഒരു വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി. എപ്പോഴാണോ ഒരാൾ അതുണ്ട് എന്നു കരുതി ജീവിക്കുന്നത് അപ്പോൾ മാത്രമേ അതുള്ളു, അല്ലാത്തപ്പോൾ അതില്ല. ഇതാണ് വെർച്വൽ റിയാലിറ്റിയുടെ പ്രശ്നം. അവാസ്തകമായ വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി വാസതവമാകണമെങ്കിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടായിരിക്കണം അല്ലെങ്കിൽ അത് മറഞ്ഞിരിക്കും, ഒരു പക്ഷെ ഒരിക്കലും യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ കഴിയാതെ. ഒരു വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി ഒരു പ്രാവശ്യം യാഥാർത്ഥ്യമായാൽ അത് എക്കാലവു യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കും എന്നും കരുതരുത്. ഓരോ തവണയും യാഥാർത്ഥ്യമായതിനുശേഷം അത് വീണ്ടും വെർച്വൽ ലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോകും. വെർച്വൽ ലോകം ആത്മീയ ലോകമല്ല . എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഭൗതികമായ ലോകമാണിത് അതുപോലെ തന്നെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആത്മീയമല്ല, ഭൗതികമാണ്.

വിശാല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കുറെഏറെ നീയമങ്ങൾ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞു. ഐൻസ്റ്റിന്റെ ആപേക്ഷിക സിദ്ധാന്തമാണ് വിശാല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാന നിയമ സംഹിത. പക്ഷെ, വിശാല പ്രപഞ്ചത്തിൽ സാധൂകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു നിയമവും ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സിന്റ സൂക്ഷ്മ ലോകത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. വിശാല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ക്രമവും നീയമവും സൂഷ്മ ലോകത്തിൽ ക്രമക്കേടുകളായി മാറുന്നു. വിശാല ലോകത്തിന്റെ വാസ്തവങ്ങൾ കണികാലോകത്തിന്റ ആവാസ്തവങ്ങളാണ്. ഈ രണ്ടു ലോകത്തിലും പ്രായോഗികമാകുന്ന ശാസ്ത്ര സത്യങ്ങൾ കണ്ടു പിടിക്കാൻ ശാസ്ത്രം കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ, ഇതുവരെ അതിനു സാധിച്ചിട്ടില്ല.

ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ് എന്തിനെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതൊരു നിരീക്ഷകനെയാണ്. ഹൈസൻബർഗിന്റെ അനിശ്ചിത സിദ്ധാന്തവും ഷ്റോഡിംഗറിന്റെ പൂച്ചയും ഇതാണ് സമർത്ഥിക്കുന്നത്. സാധാരണ ലോകത്തിൽ ഒരു ഊർജം ചെലുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു ഇലക്ട്രോണിന്റെ സ്ഥാനം എവിടെയായിരിക്കണം എന്നു നമുക്ക് നിശ്ചയിക്കാം. പക്ഷെ ക്വാണ്ടം ലോകത്ത് ഒരാൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ഇലക്ട്രോണിന്റെ സ്ഥാനം അതുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള എല്ലായിടത്തുമാണ്.

ക്വാണ്ടം എൻറ്റാഗിൾമെന്റ തിയറി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ രസകരമായ ഒരു കാര്യമാണ് രണ്ടു പാർട്ടിക്കിൾ അടുത്തു വെച്ച് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. പ്രകാശത്തിന്റെ പാർട്ടിക്കിൾസ് ആയ രണ്ടു ഫോട്ടോണിനെ ഇങ്ങനെ എൻറ്റാംഗിൾ ചെയ്തു എന്നു കരുതുക. ഇതിൽ ഒരു പാർട്ടിക്കിൾ ഘടികാര ദിശയിൽ ചലിച്ചാൽ മറ്റേത് അപ്രദക്ഷിണ ദിശയിൽ ചലിച്ചിരിക്കും. ഇതിൽ ഒരു ഫോട്ടോണിനെ ഭൂമിയിലും മറ്റേ ഫോട്ടോണിനെ ചന്ദ്രനിലും വെച്ചിട്ട് ഭൂമിയിലുള്ള ഫോട്ടോണിനെ ഘടികാര ദിശയിൽ ചലിപ്പിച്ചാൽ ചന്ദ്രനിലുള്ളത് അപ്രദക്ഷിണ ദിശയിലായിരിക്കും ചലിക്കുന്നത്. എന്നു വെച്ചാൽ, ഈ ഫോട്ടോണുകൾ സന്ദേശം കൈമാറുന്നത് പ്രകാശത്തിനെക്കാൾ വേഗത്തിലായിരിക്കും , ഇവയ്ക്കിടയിലുള്ള സ്ഥലകാലങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട്. വിശാല ലോകത്തിൽ ഒന്നിനും പ്രകാശത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാനികില്ല എന്നതാണ് ഐൻസ്റ്റിന്റെ കണ്ടുപിടിഞ്ഞം. കോണ്ടം ലോകത്തിൽ ഇത് ബാധകമല്ല. ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സിലെ വിക്രിയ സത്യമായ എൻറ്റാഗിൾമെന്റ സിദ്ധാന്തം അംഗീകരിക്കാൻ ഐൻസ്റ്റിനു സാധിച്ചില്ല. ഇന്നിത് ഒരു സമർത്ഥിക്കപ്പെട്ട നീയമമാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ് പോലെയാണ്. ക്വാണ്ടം ലോകത്ത് ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല, ഒരു നിരീക്ഷകൻ ഇല്ലാത്തിടത്തോളം കാലം. അനിശ്‌ചിതത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം ലോകത്ത് എല്ലാം ഒരേ സമയം സത്യവും അസത്യവുമാണ്, കണവും തരംഗവുമാണ്. ക്വാണ്ടം ലോകം നിരീക്ഷകനെ ആശ്രയിക്കുന്നതു പോലെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് വിശ്വാസിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു, അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനായി. യാതൊരുവിധ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിനു വിധേയമാകാത്ത ആത്മാവ് വിശ്വാസത്തിനു മാത്രം വിധേയമാകുന്നു.

പെന്തക്കോസ്തയിലാണ് പരിശുദ്ധാത്മാവ് അതിന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയോടുംകൂടെ വാസ്തവമായത്. ഈ ദിവസമാണ് സഭ കത്തോലിക് ആയത്. കത്തോലിക് എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഉദാരമായ സാർവ്വജനിത എന്നാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവ് വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ശിഷന്മാരുടെ പ്രസംഗം ഓരോ കേൾവിക്കാരനും താന്താങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ ശ്രവിക്കാനായി. പരിശുദ്ധാത്മാവ് അതിരുകൾ ഭേദിക്കുന്ന ഉദാരതയെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഓരോരുത്തന്റെയും വൃതിരിക്തമായ ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും അംഗീകരിക്കുന്ന ഉദാരതയുടെ സാർവ്വജനീതയാണ് സഭയിൽ ഇന്ന് അപ്രതൃക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതോടൊപ്പം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയും. മൂലഭാഷയിൽ നിന്നും അണുവിട വൃതിചലിക്കാത്ത വിധത്തിൽ കുർബാന മറ്റു ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചു കൊണ്ട് കുർബാനയെ വികൃതമാക്കുന്ന സഭാനേതൃത്വം പെന്തക്കോസ്താ വിരുദ്ധമാണ്.

അബ്സലൂട്ടിസത്തിന്റെ മാരക പാപങ്ങളിൽ നിന്നും സഭയെ രക്ഷിക്കുന്നതും പരിശുദ്ധാത്മാവാണ്. വൈവിധ്യങ്ങളായ സംസ്ക്കാരങ്ങളിലും മതങ്ങളിലുമുള്ള നന്മകളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് സഭയെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അമ്പതുവർഷം പിറകിൽ നിന്നും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സഭയോട് എല്ലാത്തിനെയും പുതിയതാക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവ് തുടർച്ചയായി ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്, “പുതിയതാകുക”. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഡോഗ്മാ വിരുദ്ധമാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവിന് ഇന്നിനെ മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളു, അങ്ങനെയാണ് ഇന്നലെകളെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും നാളെയുടെ വാതിലുകൾ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.