മരണം തിരയുന്നത്

ജിജോ കുര്യൻ എന്റെ കവിതയിലെ നിഷേയനിസം കണ്ടു പിടിച്ച് അറിയിപ്പ് തന്നു. ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാനാവാത്ത ചിന്തയുടെ പ്രക്ഷോഭമാണ് നീഷേ. പക്ഷെ, ഞാനിപ്പോൾ വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനായ ഡെല്യുസിനെയാണ്. ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ ഒട്ടും തന്നെ ഡെല്യുസിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ ഡെല്യുസിന്റെ നല്ല വ്യാഖ്യാതാവായ ഫിലിപ്പ് ഗുഡ്ചൈൽഡിനെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ഡെല്യുസിന്റെ ദുർഗ്രഹതയെ ഫിലിപ്പ് അനാവരണം ചെയ്തുതരുന്നു. ഡെല്യുസ് തന്റെ ചിന്തയുടെ അസ്ഥിവാരം ഉറപ്പിക്കുന്നത് നിഷേയിലും, സ്പിനോസയിലും ബർഗ്സനിലുമാണ്. ജീവിതത്തെ അതിന്റെ മുഴുവൻ സാധൃതകളോടു കൂടി ആവിഷ്ക്കരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഡെല്യുസ് തുടർച്ചയായി പറയുന്നുണ്ട്, ” The categories of thought must be brought before life.” ഡെല്യുസിന്റെ ചിന്തയുടെ രീതി, ‘ think otherwise’ ആണ്. തിയറി, philosophy of desire ആണ്.

ഇങ്ങനെ ജീവിതത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ ചിന്തയെ ഊഷ്മളമാക്കിക്കൊണ്ടിരിന്ന ഡെല്യുസിന്റെ ജീവിതം ദയനീയമായിരിന്നു. ചെറുപ്പത്തിലെ ശ്വാസകോശ രോഗിയായിരിന്ന അദ്ദേഹം പിന്നീട് ക്ഷയരോഗിയുമായിത്തീരുന്നു. ശ്വാസകോശം മുറിച്ചു മാറ്റുന്ന ശസ്ത്രക്രീയക്ക് വിധേയനാവുന്ന ഡെല്യുസ് കൂടുതൽ രോഗിയായിത്തീരുന്നു. ഒരു ചെറിയ കാര്യം പോലും ചെയ്യുന്നതിന് കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഡെല്യുസിന് തന്റെ പേന എടുത്ത് എഴുതാൻ പോലും പറ്റാത്ത ദുരവസ്ഥയിൽ ആകുന്നു. ” ഒരു പട്ടിയെപ്പോലെ ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറുകളിൽ കെട്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം ഫിലിപ്പിനെഴുതിയ കത്തിൽ പറയുന്നു. ഒരു ദിവസം തന്റെ മുറിയുടെ ജന്നാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി ഡെല്യുസ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.

ജീവിതത്തെ ആഗാധമായി സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യരെ എന്തു കൊണ്ട് ജീവിതം തിരിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നത് ഒരു കുഴപ്പിക്കുന്ന പ്രശ്നമാണ്. ജീവിതത്തെ എല്ലാ വിധത്തിലും വെറുത്ത, ജനിക്കാതിരിക്കുന്നവനാണ് ഭാഗ്യവാൻ എന്നൊക്കെ എഴുതിയ സിയറോൺ മരിക്കുന്നത് വാർദ്ധക്യത്തിലാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ പ്രണയിതാക്കളായ വാൻഗോഗും ഹെമിംഗ്‌വേയും വെർജീനിയ വൂൾഫും ഡേവിഡ് ഫോസ്റ്റർ വാലസും അഭയം കണ്ടെത്തുന്നത് ആത്മഹത്യയിലാണ്. കാമ്യുസ് ആത്മഹത്യയെ വിളിച്ചത്, ‘ മെറ്റാഫിസിക്കൽ ക്രൈം’ എന്നാണ്. മനുഷ്യൻ അതിഭൗതിക ശക്തികളെ ആത്മഹത്യയിലൂടെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.

മൂന്ന് പ്രാവശ്യമാണ് ഞാൻ മരണത്ത വൃക്തമായി അഭിമുഖീകരിച്ചത്. ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു കീഴെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി നിൽക്കുകയായിരിന്നു. തിരിച്ചിറങ്ങുന്ന സമയത്ത് എണ്ണമയമുള്ള ഒരു പാറയിൽ കാലെടുത്തു വച്ചു. മനസ്സ് തടഞ്ഞതാണ്, ആ പാറമേൽ ചവിട്ടരുതെന്നു പറഞ്ഞ്. പക്ഷെ, ഞാൻ കാലെടുത്തു വച്ചു ഉടനെ കാലു തെന്നി പിറകിലോട്ട് പാറമേൽ തലയടിച്ചു വീണു. ചുറ്റുമുള്ളവരെല്ലാം സ്തബ്ദരായി നിന്നു, ഒരാളുടെ മരണം കണ്ടിട്ടെന്നവണ്ണം. ഞാൻ ഉടനെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. എന്റെ തലയുടെ പിറകിൽ പൊട്ടി രക്തമൊഴുകുന്നതു കണ്ടത് അടുത്തു നിന്നിരിന്ന സുഹൃത്താണ്. അവരെന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി. ഞാൻ കണ്ണടയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി ചുറ്റുപാടും ജീവനു വേണ്ടി പരതിക്കൊണ്ടിരിന്നു. ബാക്കി രണ്ടും ബൈക്ക് ആക്സിസന്റ ആയിരിന്നു. ഒരു പ്രാവശ്യം റോഡിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണ് എന്റെ തലയുടെ അടുത്തു കൂടി കെഎസ്ആർടിസി ബസിന്റെ വീലു ഗൗനിക്കാതെ പാഞ്ഞു പോയി. Death brushed me aside.
ഞാൻ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഇതാണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്: ഞാനൊരു ഫ്രാസസസിസ്കൻ കപ്പൂച്ചിൻ ആയതിനാൽ അവരെന്നെ കുളിപ്പിച്ച് ളോഹയിടിപ്പിച്ച് ശവപ്പെട്ടിയിൽ കിടത്തും. ളോഹയുടെ കപ്പൂസ് തലയിലൂടെ ഇടും, ഒരു തൊപ്പി പോലെ. ഇറ്റലിയിലെ ഒരു പാപപ്പെട്ട കൃഷിക്കാരന്റെ വസ്ത്രമാണ് ഫ്രാൻസ്സിസ് തന്റെ സന്ന്യാസ വസ്ത്രമായി സ്ഥീകരിച്ചത്. മഞ്ഞ് സമയത്ത് തലയിലിട്ടു കൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയുള്ളതായിരിന്നു ഈ കപ്പൂസ്. ഞാൻ ഇത് രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ തലയിലിട്ടുണ്ട്, ചെറുമഴയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ. ഇതിനുശേഷം അവർ ജീവച്ഛമായ എന്റെ വിരലുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി ഞങ്ങളുടെ സന്യാസ സമൂഹത്തിന്റെ നിയമാവലി തിരുകി വയ്ക്കും. ഇതും പിടിച്ചാണ് ഞാനിനി ശവപ്പെട്ടിയിൽ കിടക്കേണ്ടത്. അതാണെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്. നോവിഷ്യറ്റിൽ വച്ച് ഞാൻ ഈ നിയമാവലി വായിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പിന്നീടിത് ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല. അതിൽ നിഷ്ക്കർഷിച്ചിരിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ പാലിച്ചിട്ടില്ല. പരാജയപ്പെട്ട ഒരു കപ്പൂച്ചിൻ വൈദീകനാണ് ഞാൻ. വാസ്തവത്തിൽ ഞാൻ ശവപ്പെട്ടിയിൽ കിടക്കേണ്ടത് എന്റെ പരാജയത്തിന്റെ ട്രോഫിയും പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും. ഇതിന്റെ പരിഹാസ്യത ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകത്തില്ലെങ്കിലും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുകയും പരിതപിക്കുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട്, മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്ക് അറിയിപ്പ് കിട്ടണമെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. സഭയുടെ പുറത്തു കിടന്ന് മരിക്കാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരു ശവപ്പെട്ടി പോലും ഞാനർഹിക്കുന്നില്ല. ഭൂമിയുടെ ഏറ്റവും വിദൂരമായ ഒരു കോണിൽ ആരുടെയും ഓർമ്മയിലും ശ്രദ്ധയിലും പെടാതെ ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ മരിച്ചു കിടക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. റിൽക്കേയുടെ ചൈതൃലേഖം ഞാൻ കടമെടുക്കും. റിൽക്കേയുടെ ശവകുടീരത്തിൽ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു, ” അല്ലയോ റോസാപ്പൂവേ, ആരുടേതുമല്ലാത്തതിന്റെ വൈരുദ്ധ്യമുള്ള ആനന്ദവും പേറി അനവധി അടരുകൾക്കിടയിൽ നീ മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.”
ആരുടേതുമല്ലാത്തതിന്റെ വൈരുദ്ധ്യമുള്ള ആനന്ദം എന്റെ മരണത്തെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s